Opis

Cheap Trick kojarzy się dziś przede wszystkim z niezwykłą umiejętnością łączenia mocnych gitar, melodii, popowej chwytliwości i specyficznego poczucia humoru.  Debiut to energiczny hard rock, w którym słychać już elementy tego, co chwilę później zacznie być nazywane new wave.

Ale w 1977 roku wszystko było jeszcze mniej uporządkowane.

I to słychać.

Ta płyta nie brzmi jak zespół, który usiadł przy stole i powiedział:

„Panowie, ustalmy naszą grupę docelową i strategię na najbliższe pięć lat”.

Na szczęście. 😎

Jest tu hard rock, jest pop, jest trochę punkowej bezczelności, są świetne melodie i przede wszystkim gitary.

Czterech facetów, którzy wyglądają jak dwa różne zespoły

Cheap Trick miał jeszcze jeden genialny pomysł.

Wizerunek.

Robin Zander i Tom Petersson mogli spokojnie uchodzić za klasycznych rockowych amantów. Rick Nielsen i Bun E. Carlos wyglądali natomiast tak, jakby przez przypadek weszli na scenę z zupełnie innego koncertu.

I właśnie ten kontrast stał się jednym ze znaków rozpoznawczych zespołu.

Trzeba zwrócić uwagę szczególnie na Ricka Nielsena – gitarzystę, autora piosenek, lidera i człowieka, który potrafił połączyć świetne rzemiosło z kontrolowanym scenicznym wariactwem.

A Bun E. Carlos?

Okulary, papieros, wygląd księgowego, który za chwilę powinien zapytać o fakturę – po czym siada za perkusją. 😁

A gdzie tutaj metal?

To jest dla mnie najciekawsze pytanie całego projektu.

Jeżeli oczekujemy metalu definiowanego przez późniejsze Iron Maiden, Judas Priest czy Metallikę – nie tutaj należy go szukać.

Ale pamiętajmy: jesteśmy w 1977 roku.

Granice pomiędzy hard rockiem, heavy rockiem, punkiem i rodzącym się heavy metalem nie były jeszcze tak oczywiste jak później.

Popoff umieszcza tę płytę w historii ciężkiej muzyki właśnie przez jej gitarową energię, bezpośredniość i sposób łączenia ciężaru z melodią.

I zaczynam rozumieć, że jego książka będzie czymś ciekawszym niż lista 500 płyt brzmiących podobnie.

To trochę drzewo genealogiczne ciężkiego grania.

Jeszcze jeden paradoks Cheap Trick

W USA zespół początkowo nie stał się gigantem.

Za to gdzie indziej zaczęło się prawdziwe szaleństwo.

W Japonii.

I właśnie koncertowy „Cheap Trick at Budokan” sprawił, że świat znacznie szerzej dowiedział się, kim są ci czterej dziwni faceci z Illinois.

To jedna z tych historii rocka, w których trzeba było pojechać na drugi koniec świata, żeby w końcu naprawdę zaistnieć we własnym kraju.

Sylwetka artysty – Wikipedia

Riot Narita LP 1979